De titelcreaties van SEMI PERMANENT 2018

7 november 2018

Een blik achter de schermen bij een internationale samenwerking.

Oorspronkelijke tekst door: Meleah Maynard.

Al zestien jaar lang weet Semi Permanent drie dagen per jaar artiesten van over heel de wereld samen te brengen op hun ontwerpconferentie om daar ideeën uit te wisselen en ervaringen te delen. De unieke titelreeks geeft het event ieder jaar weer de aftrap die het verdient. Het thema van dit jaar: ‘de creatieve spanning als inspiratie.’

De editie van 2018 lag in handen van Joy N. Ho, de eerste vrouwelijke titelregisseur van de conferentie. Ho werd geboren in Hong Kong, maar is vandaag gevestigd in New York. Een internationale samenwerking schrok haar dus niet af. Integendeel: Ho verzamelde een team van elf ontwerpers wereldwijd, waaronder ook Nidia Dias. Dias drukte haar stempel op Act III, waarbij ze gebruik maakte van Cinema 4D van MAXON, Redshift, After Effects en X-Particles.

Redactrice Meleah Maynard uit Minneapolis, Minnesota, bracht beide ontwerpsters samen en vroeg hen naar de diepere betekenis achter hun titels - een samenwerking met Dropbox. Zo bleek de Duitse professor en bioloog Ernst Haeckel, bekend door het benoemen van duizenden nieuwe diersoorten en het promoten van Darwins Evolutietheorie, een belangrijke inspiratie voor de 2018-editie.

Joyce, hoe ben je terechtgekomen in de regisseursstoel voor de titels van 2018?

J.N.H.: Ik heb eigenlijk zelf de eerste stap gezet, en benaderde hiervoor de stichter van Semi Permanent, Murray Bell. Sinds ik van Australië, waar ik ben opgegroeid, naar New York verhuisde, maak ik er een persoonlijk doel van om ieder jaar minstens één project te regisseren. Zo regisseerde ik vorig jaar ook de titels voor Likeminds.

Semi Permanent heeft eigenlijk altijd al deel uitgemaakt van mijn leven als ontwerpster. Ieder jaar weer brengen ze zo een fantastische titelsequentie uit, stuk voor stuk gemaakt door idolen van mij. Het leek me dan ook geweldig tof om zelf de titels eens te regisseren. Dus kroop ik vorig jaar in mijn pen en stuurde ik Murray een e-mail waarin ik mezelf en mijn werk een keer aan hem voorstelde en vroeg of ik de titels van 2017 niet mocht doen. Ik verwachtte eerlijk gezegd niet dat ik iets van hem zou terughoren, maar een paar weken later gebeurde het dan toch. De 2017-editie zou geregisseerd worden door Framestone, schreef Murray, maar ik mocht de 2018 versie doen. Ik was echt dolgelukkig toen.

Hoe ben je precies in het vak gerold? Waarom werd je een motion designer?

J.N.H.: Ik heb altijd graag televisie gekeken. Dat is eigenlijk de eerste introductie met animatie voor mij geweest: het kijken van cartoons. Daarnaast tekende en creëerde ik ook zelf vanalles. Na mijn middelbare school startte ik aan de Queensland University of Technology, waar ik de major ‘animatie’ volgde. Zodra ik motion design ontdekte, wist ik dat ik mijn roeping gevonden had. Dat was wat ik zou gaan doen.

Hoe was dat bij jou, Nidia? Wanneer wist jij dat je motion designer zou worden?

N.D.: Ik ben ontwerpster én artdirector. Ik groeide op in Portugal, maar momenteel woon en werk ik in Toronto. Ik heb altijd graag getekend, maar toch koos ik voor een ingenieursopleiding. Na een jaar besefte ik dat dat totaal niet was waar ik in verder wilde gaan. Dus schakelde ik over op grafisch ontwerp. Het is tijdens die opleiding dat ik motion design ontdekte. Ik volgde mijn passie en verhuisde in 2017 zelfs voor een job bij Tendril, in Canada.

Joyce, was er enige sturing van Murray Bell wat betreft de titels van 2018?

J.N.H.: Het thema van de titels lag al vast: het moest gaan over de creatieve spanning als inspiratie. Murray legde me natuurlijk uit wat dit voor hem precies betekende en met die uitleg ging ik vervolgens aan de slag. Bij het uitwerken van een persoon zijn of haar idee, probeer ik altijd ruimte te laten voor andere interpretaties. Niet iedereen denkt immers hetzelfde over een bepaald concept. We hadden slechts drie maanden de tijd om de titels uit te werken, dus het was best puzzelen om een duidelijk concept op te bouwen, dat tegelijkertijd ook voor interpretatie vatbaar bleef. Murray wilde bovendien dat de 2018-titels ‘anders’ zouden zijn. Semi Permanent had een uitgebreidere samenwerking opgezet met Dropbox, dus vroegen ze mij ook een grotere samenwerking op te zetten tussen artiesten met als specialisatie 3D, ontwerp, motion graphics en muziek. Als regisseur zou ik het proces vanop afstand, met behulp van Dropbox, de juiste richting uitsturen. Ik mocht vrij kiezen wie ik in mijn team wilde, wat echt uitzonderlijk is en dus een unieke kans om met enkele van mijn idolen samen te werken.

Ik wist dat ik de natuur en wetenschap als uitgangspunten wilde voor de titels. Die twee vormen een ware bron van inspiratie voor mij. Toen ik bezig was met mijn old-fashioned opzoekwerk in de New York Public Library, belandde op een bepaald moment ‘Artforms in Nature’ van Ernst Haeckel in mijn handen. Het boek stond vol schitterende illustraties van micro-organismen, algen en zeedieren. Ik voelde me meteen geïnspireerd. dat boek werd mijn belangrijkste referentie.

Bij de uitwerking koos ik voor drie acts: het Duwen en Trekken, de Frictie en het Loslaten. Ik bedacht hoe ik elk van deze acties visueel wilde voorstellen en werkte vervolgens per act een reeks style frames uit. Deze style frames gaf ik samen met een basislijn muziek door aan mijn contacten van over heel de wereld met wie ik wilde samenwerken. Gelukkig was 90 procent van deze contacten ook effectief voor het idee te vinden. Zij vatten de boodschap van mijn concept direct. Ik vond het ook zeer belangrijk dat zij hun persoonlijke stijl binnenbrachten in het ontwerp. Zo lang ze het kleurenpallet volgden en de kern van het te realiseren shot respecteerden waren ze vrij om hun creativiteit en kunde tentoon te spreiden.

Kun je eens beschrijven wat er precies gebeurt in de titelsequentie?

J.N.H.: Het is een microscopische wereld geïnspireerd door Haeckel. Je volgt de organismen van de geboorte tot aan hun dood. Op die manier vertegenwoordigen de drie acts de spanning van de creatie. Het begin draait volledig om het tot stand komen van creatieve concepten. We filmden in 4K, dus we konden inzoomen en de sfeer volgen, die eigenlijk een piepschuimen bol was. Pas later heb ik er een digitale sfeer ingeplaatst.

Act twee verbeeldt enkele aspecten van een project die conflict kunnen veroorzaken, zoals deadlines en budgetten. Op dit moment is er frictie, wat weerspiegeld wordt in het proces van de celdeling. Het project zelf kan ook een conflict veroorzaken. Bij de uitvoering en ontwikkeling van de dingen loopt nu eenmaal niet altijd alles zoals gewenst, dat is voor mij de frictie in het creatieve proces. En ja, ik heb deze frictie ook ervaren bij de uitwerking van de titels. Ik heb alle stadia doorlopen!

Nidia creëerde de eerste helft van act drie, die het micro-organisme weergeeft, oftewel het idee, in haar meest complexe vorm. Op dit punt wilde ik echt graag dat het organisme tentakels zou hebben, wat niet zo eenvoudig bleek te zijn. Nidia had zonder twijfel een van de moeilijkste 3D-shots uit te werken.

Nidia, wat heb je dan precies bedacht om ‘het Loslaten’ uit te beelden in act drie?

N.D.: Joyce wist al vanaf het begin wat ze wilde bekomen, dus dat was gemakkelijk. De muziek was ook al volledig afgewerkt, waardoor ik eenvoudig op de beat kon werken. Het was mijn taak om iets te construeren dat op een levend organisme leek. Joyce gaf me een heleboel materiaal van Ernst Haeckel. Heel wat van de zaken die ik daarin terugvond, verwerkte ik in een fictief 3D-organisme, dat ik een beetje op een kwal wilde doen lijken.

Ik begon met enkele animatie- en bewegingstesten om de beweging van het organisme juist te krijgen voordat ik aan het modelleren begon. Ik gebruikte de MoGraph Bevel Deformer en enkele andere Deformers om te doen uitschijnen dat het organisme leefde, maar het bleek toch een hele uitdaging om dat te realiseren.

J.N.H.: Van opzij zagen de tentakels er geweldig uit, maar als we de camera bovenaan plaatsten, kregen we niet de diepte die we zo graag wilden. Ik heb de tentakels daarom in 2D geanimeerd met behulp van een Rigged Newton Joint (een 2D Physics Simulator) en Nidia heeft deze vervolgens opnieuw in het 3D-shot van Cinema 4D verwerkt.

N.D.: Ik heb ook met Joyce samengewerkt aan het tunnelshot, waar het voelt alsof alles in een vortex wordt meegesleurd. Daarbij maakte ik gebruik van X-Particles om een paar variaties te creëren van de tunnel, waar enkele kleine cirkeltjes van mijn vorige shot lijken uit te springen. Ik heb mijn C4D file in AfterEffects op verschillende lagen gezet, waardoor Joyce de tunnel er zo schilderachtig kon doen uitzien. Het was echt fijn samenwerken aan dit project. Joyce haar artdirection was schitterend. Ik vond het kleurenpallet geweldig en ook het feit dat iedereen toch zijn of haar eigen stijl in het project kon injecteren.

Hoe zie jij je carrière vanaf nu dan nog evolueren, Joyce?

J.N.H.: Momenteel werk ik als freelancer en doe ik dus een brede variatie aan opdrachten. Ik ben gespecialiseerd in artdirection voor motion art en hoop dan ook ooit mijn eigen projecten te regisseren. Titelontwerp blijft ook wel een passie van mij. Ik houd er enorm van om alles in elkaar te doen passen. Om een project van deze omvang te vervolledigen, met een internationaal team vol ontwerpers waar ik zelf al lange tijd van op afstand naar opkeek, was werkelijk geweldig. Het was een zeldzame opportuniteit, echt een droom van mij die uitkomt.

Credits:
Regie en Productie: Joyce N. Ho
Muziek & Sound Design: Ambrose Yu
Type Design & Animatie: Worship Audio
Ontwerp & Animatie: William Arnold. Nidia Dias, Joyce N. Ho, Somei Sun, Joel Watkins
Cinematografie: Davy Evans
Editing: Alex Gee
Storyboard: Mercy Lomelin
Bijkomende Animatie: Hayato Yamane
Met speciale dank: Murray Bell, Patrick Clair, Jonathan Kim, Dropbox

<!-- Google Tag Manager -->
<script>(function(w,d,s,l,i){w[l]=w[l]||[];w[l].push({'gtm.start':
new Date().getTime(),event:'gtm.js'});var f=d.getElementsByTagName(s)[0],
j=d.createElement(s),dl=l!='dataLayer'?'&l='+l:'';j.async=true;j.src=
'https://www.googletagmanager.com/gtm.js?id='+i+dl;f.parentNode.insertBefore(j,f);
})(window,document,'script','dataLayer','GTM-5PTSSRR');</script>
<!-- End Google Tag Manager -->