Een spirituele opvolger voor Oscar-genomineerde kortfilm Job, Joris & Marieke

20 februari 2019

Oorspronkelijke tekst door: Michael Maher van Greyscalegorilla
Interview door: Meleah Maynard

Voor de creatie van het spirituele vervolg op hun Academy Award®-genomineerde kortfilm deed het Nederlandse animatie-trio Job, Joris & Marieke beroep op Octane, After Effects en Cinema 4D.

In A Double Life, de meest recente kortfilm van Job, Joris & Marieke, belandt een echtpaar in confrontatie op leven of dood nadat de vrouw ervoor kiest om een man te worden. Hoewel het complexe verhaal algauw uren in beslag kan nemen, slagen Job Roggeveen, Joris Oprins en Marieke Blaauw erin om dit in twee minuten en drieënveertig seconden te vertellen, waarbij ze het einde openlaten voor interpretatie.

Net als hun Oscar-genomineerde kortfilm A Single Life - over een jonge vrouw die voor haar deur een mysterieuze elpee vindt waardoor ze kan tijdreizen - is ook A Double Life een uitdagend verhaal vol zwarte humor. Ook deze film drijft niet zozeer op dialogen, maar wel op het in-house sound design van Job en de visuals die werden opgezet in Cinema 4D, After Effects en Octane.

In dit interview leggen Marieke, Job en Joris — die elkaar ontmoetten tijdens hun studies ‘Product Design’ aan de Design Academy Eindhoven (Nederland) — graag hun nieuwste kortfilproject uit, evenals hun liefde voor zwarte humor en ultrakorte kortverhalen.

Marieke Blaauw (links), Joris Oprins (midden) and Job Roggeveen (rechts) zetten in de kortfilm een korte cameo neer als hun geanimeerde gedaantes.

Meleah Maynard: Wat was jullie motivatie voor het maken van A Double Life?

Marieke Blaauw: Bij het opzetten van deze film focusten we op twee voor ons zeer fascinerende thema’s. Zo waren er al een heel aantal Nederlandse televisieshows die focusten op gender, met schitterende titels als Love Me Gender of Genderbender. We begonnen ook aan de film in de periode van een grote controverse over genderneutrale toiletten. Er speelde dus duidelijk een zekere verwarring omtrent gender, over wat mannelijk kan heten en wat vrouwelijk is. Ook de tekortkomingen van zowel mannen als vrouwen werden steeds meer in de verf gezet.

Daarnaast deden we heel wat opzoekwerk naar de verschuivende balans tussen mannen en vrouwen op de werkvloer. Zo zouden mannen zich hier soms bedreigd door voelen en gaan ze dan overcompenseren door lange baarden te laten staan en houthakken als hobby te nemen. Vrouwen twijfelen dan weer of ze een kostuum moeten beginnen dragen om tot de mannenclub te worden toegelaten. Die algehele onduidelijkheid over gendergelijkheid en de wijze waarop deze gelijkheid dreigend kan aanvoelen voor sommige mannen inspireerde ons voor het concept van de film.

In het begin doet de echtgenoot het verlangen van zijn vrouw om ook een man te worden af als een grap.

MM: Jullie werkten tegelijkertijd ook nog enkele andere projecten uit. Hoe wisten jullie alles steeds te balanceren?

Job Roggeveen: In totaal hebben we vier maanden lang met zijn drieën aan de film gewerkt, tussen onze andere projecten door. We werken eigenlijk altijd aan meerdere projecten tegelijkertijd. Bij aanvang van een nieuw project denken we telkens samen het concept uit en schrijven we alvast een eerste versie van het verhaal. Nadien verdelen we de taken: Joris en Marieke nemen de animatie op zich en ik richt me op de art direction en de soundtrack.

Bij dit specifieke project bleek de grootste uitdaging het doen passen van een zeer gecompliceerd verhaal in een tijdspanne van slechts twee minuten. We moesten steeds weer stukjes film laten vallen zodat we enkel de essentie van iedere scène overhielden. Dat was eigenlijk best leuk om te doen en aan het einde hielden we een film over die echt zegt waar het om gaat.

Een tweede uitdaging was het duidelijk onderscheiden van de twee personages in de tweede helft van het verhaal. In die tweede helft zijn ze immers identiek. Dat zou de kijkers wel eens kunnen verwarren. Vandaar dat we besloten om beide personages een andere kleur van kostuum aan te trekken. De beste manier om aan te duiden wie wie was, bleef natuurlijk hun individuele houding. We hielden er dus steeds rekening mee dat de verschillende acties en reacties zo duidelijk mogelijk aan de juiste persoon konden worden toegeschreven.

Voor het ontwerpen van de personages en hun rekwisieten stelden Job, Joris en Marieke een moodboard samen. Daarbij experimenteerden ze steeds met dat wat als mannelijk en dat wat als vrouwelijk wordt aanzien.

MM: Kun je eens kort jullie workflow beschrijven en de software die je daarbij gebruikt?

Marieke Blaauw: Ons belangrijkste programma om in te ontwerpen, modelleren en animeren is Cinema 4D. Voor de belichting en rendering gebruiken we de Octane plugin. We beschikken over een kleine renderfarm bestaande uit twee computers met elk twee keer een GeForce 980 Ti als grafische kaarten, dus onze rendertijden gaan zeer goed vooruit.

Het editen, samenstellen en color graden doen we dan weer in After Effects. Meestal is er niet zo heel veel om te editen, omdat we bij alle animatics in After Effects steeds dezelfde timing hanteren. Op die manier kunnen we bij het uitwerken van de geanimeerde scène elk stukje van de animatic eenvoudig vervangen.

Na een eerste pitch van hun idee aan de hand van een storyboard (linksboven), maakten Job, Joris en Marieke een eerste design, waarna ze verder evolueerden tot de finale weergave.

Om de lichte korrel in de rendering te elimineren, maken we gebruik van een After Effects plugin genaamd Neat Video. De color grading regelen we dan weer met Lumetri. Soms voegen we ook wat diffusion en flare toe met Magic Bullet Looks, als finishing touch.

Voor het sounddesign en de muziek maakt Job gebruik van Cubase. Meestal werkt hij gelijktijdig met het animatieproces aan de muziek. Op die manier worden het verhaal en de timing vaak al van aan het begin sterk beïnvloed door de muzikale keuzes.

Marieke en Joris doen het gros van hun modelling en animatie in Cinema 4D. Voor hun renders gebruiken ze Octane.

MM: Jullie personages zijn telkens weer uniek. Op welke manier ontwerpen jullie hun gezichten?

Joris Oprins: We verfijnen onze personages steeds op dezelfde manier. Eerst maken we een basisversie van het gezicht, waarna we de verschillende gezichtstrekken optimaliseren door allerlei formaten en standen uit te testen.

Onze personages hebben doorgaans geen neus, gewoon, omdat wij hen er leuker en stijlvoller vinden uitzien zonder. Maar voor deze film hadden we een breder gamma aan gezichtsuitdrukkingen nodig bij onze personages. Hiervoor gingen we te rade bij Paul Ekman, die in een van zijn boeken uitlegt hoe echt elk deel van het gezicht bijdraagt tot de juiste expressie van de verschillende emoties.

Geïnspireerd door de afbeeldingen van psycholoog Paul Ekman stelden de ontwerpers een ‘gezichtenbijbel’ samen.

Walging vormde bijvoorbeeld een zeer belangrijke emotie in ons verhaal. Bij de uitbeelding daarvan is de neus net heel belangrijk, omdat je deze dan standaard wat omhoog trekt. Vandaar dat de personages in A Double Life dus toch een neus hebben.

MM: Op het einde van de film zie je niet wie er nu overleeft en wie er sterft. Vanwaar die keuze?

Joris Oprins: Ons belangrijkste doel bleef nog steeds het entertainen van een publiek met onze absurde zwarte humor. Daarnaast houden we ook wel van de manier waarop open eindes een discussie op gang kunnen brengen. Het is gewoon onmogelijk om uit te klaren wie er nu uiteindelijk gewonnen heeft. Beide personages verdienen het om te sterven en om te leven. Er is geen juist antwoord. Iedere persoon zal wel een eigen idee hebben over wie er nu uiteindelijk overleefde. Het is uiteindelijk aan de kijker zelf om te beslissen.

“Enkel een echt mannelijke man komt weg met een roze kostuum en een dotje,” meent het animatie-trio.

Wie jij denkt dat er gewonnen heeft, zegt zeer veel over wie jij bent en wat jouw mening is in het hele debat rond gendergelijkheid. Dat maakt dit open einde extra fascinerend. Hopelijk vloeien er heel wat boeiende conversaties uit voort.

Voor ons was het eveneens interessant om tegen onze eigen ideeën rond genderpatronen op te botsen bij het maken van de film. Wij vinden ons allemaal toch zeer sterk geëmancipeerd, maar bij het uitwerken van een scène waarin er een hemd gestreken wordt, moest Marieke ons toch voordoen hoe je dat juist doet.

Gek genoeg waren Job en ik geen grote hulp bij het tekenen van de scheerscènes: we hadden geen idee hoe je een open scheermes moest gebruiken, dus zocht Marieke het even op op Youtube en nu weet zij precies hoe je dat moet doen.

De echtgenoot lacht met zichzelf wanneer hij probeert zich in te leven in het verlangen van zijn eega om een man te zijn door zelf een van haar jurken aan te trekken.

MM: Wat vinden jullie nu zo leuk aan het maken van extrakorte kortfilms?

Marieke Blaauw: We houden enorm van de uitdaging om een verhaal zo compact mogelijk te vertellen. Het dwingt ons ertoe om zeer veel aandacht te besteden aan ieder detail, elk frame telt. Dit tempo van vertellen past zeer goed bij ons concept en maakt het geheel tot een echte rollercoaster.

Zowel A Single Life als A Double Life maakt deel uit van het Ultrakort-project, een initiatief van het Nederlands Filmfonds, Fonds 21 en Pathé Cinemas. De kortfilms mogen maximaal drie minuten duren en worden na release ingepland om voor echte blockbusters te draaien. A Double Life werd in de cinemazalen afgespeeld voor The Girl in the Spider’s Web.

Ook de echtgenoot blijkt een dubbelleven te leiden, alleen niet op dezelfde manier.

MM: Zou je durven stellen dat jullie zich alledrie vrij comfortabel voelen als het kijken van de film voor jullie publiek net wat ongemakkelijk wordt?

Joris Oprins: Wij vinden het inderdaad wel fijn om scènes te bedenken en te animeren die voor de kijker ongemakkelijk aanvoelen. De anticipatie op die reactie maakt het net zo leuk. Wanneer we onze kortfilm uiteindelijk tonen aan een publiek, letten we echt op de reacties. De tofste momenten zijn deze waarop je de kijkers hun wenkbrauwen ziet fronsen en de mond ziet vertrekken in twijfel of ze nu verontwaardigd moeten zijn of dat ze mogen lachen. Het zijn deze ongemakkelijke momenten die de mensen aanzet om verder over het onderwerp na te denken.

A Double Life is iets donkerder dan de meeste van onze films. Volgens ons past dit wel bij het concept. We wilden eens iets nieuws proberen, vandaar ook de seksscène. Dat is echt iets nieuws in onze portfolio. De film heeft trouwens een 12+ rating gekregen. Ook dat was de eerste keer voor ons.

 

Credits

 

Geschreven, geregisseerd en geanimeerd door: Studio Job, Joris & Marieke
Geproduceerd door: Studio Job, Joris & Marieke
Muziek en Sounddesign: Studio Job, Joris & Marieke
Mixing en Mastering: Martijn Groeneveld, Mailmen Studios
5.1 en Stereo Mix: Jeroen Nadorp, Bob Kommer Studios
Funding: Nederlands Filmfonds, Fonds 21
Met de steun van: Pathé Cinemas

<!-- Google Tag Manager -->
<script>(function(w,d,s,l,i){w[l]=w[l]||[];w[l].push({'gtm.start':
new Date().getTime(),event:'gtm.js'});var f=d.getElementsByTagName(s)[0],
j=d.createElement(s),dl=l!='dataLayer'?'&l='+l:'';j.async=true;j.src=
'https://www.googletagmanager.com/gtm.js?id='+i+dl;f.parentNode.insertBefore(j,f);
})(window,document,'script','dataLayer','GTM-5PTSSRR');</script>
<!-- End Google Tag Manager -->